امروز : جمعه ۲۳ آذر ۱۳۹۷

live

در دنیای ارزهای دیجیتال، هنوز قوانین روشن و شفافی وجود ندارد و این به علت تازگی آنها است. فناوری بلاک چین و به دنبال آن ارزهای دیجیتال هنوز تبدیل به دغدغه‌ی روزمره‌ی بانک‌ها و ارگان‌های نظارتی نشده‌ اند. البته این مساله به علت ماهیت غیرمتمرکز و ضد اقتدارگرای آنها نیز بوده و چیزی که ساتوشی ناکاموتو در وایت پیپر بیت کوین، به عنوان یکی از اهداف پیدایش و مزیت ارزهای دیجیتال مطرح کرد؛ همین بی‌نیاز بودن آنها از قانون‌گذاری شخص ثالث بوده است. این ویژگی، ارزهای دیجیتال را از سایر ابزارهای مالی متمایز می‌سازد. به عقیده بسیاری از افراد، از طریق یک دفترکل توزیع شده بر بستر بلاک چین، یک ارز دیجیتال، خودش مقررات و رگولاتوری مربوط به خود را تعیین می‌کند.

تست هاوی (Howey test)

پیدایش مفهومی به نام تست هاوی (Howey Test)، به یک پرونده‌ در دادگاه دیوان عالی ایالات متحده در سال ۱۹۴۶ برمی‌گردد. در این پرونده، شرکت هاوی (Howey) زمین‌ها و مراتغ مرکبات را به سرمایه‌گذاران خارج از شرکت فروخته بود.

تست هاوی (Howey Test) چیست؟

شرکت هاوی و سرمایه‌گذاران توافقی امضا کرده بودند که طبق آن، شرکت هاوی ابتدا زمین‌ها را به سرمایه‌گذاران فروخته و سپس سرمایه‌گذاران بلافاصله زمین را به شرکت هاوی اجاره می‌دادند تا از فروش محصولات تولید شده سود ببرند. پس از بررسی پرونده، دیوان عالی، قانونی مبنی بر ایجاد یک قرارداد سرمایه‌گذاری به شکل اوراق بهادار برای این مورد وضع کرد. این قانون به عنوان ضابطه‌ی اصلی در تصمیم‌گیری‌های موارد مشابه، مطرح شده و تست هاوی نام گرفت.

طبق تست هاوی، یک قرارداد مالی زمانی می‌تواند یک اوراق بهادار نامیده شده و به تصویب کمیسون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده برسد که حائز شرایط زیر باشد:

این قرارداد باید ۱ – یک سرمایه‌گذاری مالی باشد. ۲ – در آن انتظار سود تعریف شده باشد. ۳ – در یک شرکت مشترک ثبت شود و ۴ – این سود باید از فعالیت یک شخص ثالث به دست بیاید.

به عنوان مثال در مورد قرارداد هاوی، درختان مرکبات با انتظار سود توسط جمعی از سرمایه‌گذاران خریداری شده‌اند و موفقیت این معامله وابسته به توانایی هاوی در فروش محصولات مرکبات به عمل آمده بود.

سهام‌ها نمونه‌ی آشناتری از اوراق بهادار هستند که تست هاوی را گذرانده‌اند. یک سهام فولاد در ایالات متحده با امیدواری سودآوری حداقل برابر با قیمت اولیه خریداری می‌شود. قانون‌گذاری کمیسیون بورس و اوراق بهادار زمانی که سرمایه‌گذار تاثیری در میزان سود به دست آمده در سرمایه‌گذاری ندارد روی کار می‌آید. ظاهرا این قانون از سرمایه‌گذاران در برابر کلاه‌برداری‌ها حفاظت می‌کنند.

عرضه‌ی اولیه‌ی سکه (ICO) که در دنیای ارزهای دیجیتال مطرح شده است، مخاطب این قانون‌گذاری قرار می‌گیرد. توسعه‌دهندگان کوین‌ها، شرکت‌های بزرگ نبوده بلکه استارتاپ‌های کوچک و بعضا یک شخص هستند.

آنها موازین مالی، قانونی و سیاسی خاصی برای انجام تحقیقات خود ندارند. اینکه عرضه‌ی اولیه‌ی این سکه‌ها، باید مقررات امنیتی قابل پیاده‌سازی‌‌ای داشته باشد مساله‌ای قابل بحث است. در حقیقت تا سال ۲۰۱۷، این که ایا ارزهای دیجیتال می‌توانند به عنوان اوراق بهادار مورد استفاده قرار گیرند، مشخص نبود.

تست هاوی (Howey Test) چیست؟

سازمان خودگردان غیرمتمرکز (DAO)

یک گروه پژوهشگران آلمانی، سازمان خودکار غیرمتمرکز (DAO) را به وجود آورده و به فروش توکن‌های آن در سال ۲۰۱۶ اقدام کردند. این توکن مورد حمله‌ی هکرها قرار گرفته و به همین توسعه دهندگان اتریوم را مجبور به به اجرای هاردفورک کرد.

کمیسیون بورس و اوراق بهادار، DAO را بررسی و اعلام کرد که اشتباه آن در زمان فروش توکن‌ این بوده که به عنوان یک اوراق بهادار، ثبت نام نکرده است. در زمانی که SEC تصمیم گرفت اقدامات اجرایی علیه DAO انجام دهد. بیانیه‌ای در ژولای ۲۰۱۷ مبنی بر اینکه از این به بعد با تمامی ارزهای دیجیتال  مشابه اوراق بهادار رفتار خواهد شد، تصویب گردید.

مانند بسیاری از جوانب دنیای کریپتو، این نیز نامشخص است. SEC گزارش بیشتری راجع به این موضوع ارائه نداده و این قضیه می‌تواند به عمد باشد چراکه بسیاری از صنایع، کمیسون بورس و اوراق بهادار آمریکا را به خاطر همکاری با توسعه‌دهندگان دنیای ارزهای دیجیتال تحسین می‌کنند. علاوه بر این با نبودن یک چهارچوب قانونی واحد برای همه‌ی کوین‌ها، SEC می‌تواند توپ را در زمین توسعه‌دهندگان این ارزها انداخته و ثابت کند که در حقیقت در قالب یک اوراق بهادار عمل نمی‌کنند.

این مساله مسئولیت سنگینی را بر دوش توسعه‌دهندگان ارزهای دیجیتال می‌گذارد،اما کلا به نفع بازار می‌باشد.سایت Coinmarketcap.com، به تنهایی، بیش از ۱۶۰۰ ارز دیجیتال را لیست کرده که برخی از آنها به لحاظ کاربرد مشکل داشته و  برخی حتی کلاه‌برداری هستند. پروژه‌هایی وجود دارند که برای مدت زمان محدودی ظاهر، پامپ و بدون اینکه ترید شوند از صحنه خارج می‌شوند. توسعه‌دهندگان نامعتبر و گروه‌های پامپ و دامپ، در خفا کارهای غیر قانونی انجام می‌دهند. معیار مشروعیت و ارزشمند بودن چنین پروزه‌هایی ممکن است در آینده با قوانین سخت‌گیرانه‌ی نظارتی، فراهم گردد.

منبع: Blockonomy

 

تست هاوی (Howey Test) چیست؟



نظرات

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز با * علامت‌گذاری شده‌اند .

* نام :
* ایمیل :
وب سایت :